Αισχίνης, Περί παραπρεσβείας, 80

Αισχίνης, Περί παραπρεσβείας, 80

Γ1. Πρέπει, λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, να εξετάζετε από τη μια πλευρά τους πρεσβευτές ως προς το χρονικό διάστημα, κατά το οποίο ήταν πρεσβευτές και από την άλλη πλευρά τους στρατηγούς ως προς τις (στρατιωτικές) δυνάμεις, στις οποίες ήταν επικεφαλής. Και μάλιστα να στήνετε τα αγάλματα και να παραχωρείτε τις τιμητικές θέσεις και τα στεφάνια και τις δημόσιες διατροφές στο πρυτανείο όχι σε αυτούς που ανήγγειλαν την ειρήνη αλλά σε αυτούς που κέρδισαν τη μάχη. Εάν, όμως, η λογοδοσία της ευθύνης για τους πολέμους ανήκει στους πρεσβευτές και τα δώρα στους στρατηγούς, θα προκαλέσετε πολέμους θανάσιμους και αμείλικτους. Γιατί κανείς δε θα επιθυμεί να είναι πρεσβευτής.

Αισχίνης, Περί παραπρεσβείας, 145

Αισχίνης, Περί Παραπρεσβείας, 145

Γ1. Καλά γνωρίζετε, Αθηναίοι, ότι πάρα πολύ διαφέρει η φήμη και η συκοφαντία. Η φήμη (κοινή περιγραφή) δεν έχει σχέση με τη διαβολή.   Η διαβολή, όμως, και η συκοφαντία είναι αδέλφια (είναι ταυτόσημα). Θα καθορίσω ξεκάθαρα, λοιπόν, το καθένα από αυτά. Φήμη είναι, όταν το πλήθος των πολιτών από μόνο του και χωρίς καμία δικαιολογία λέει κάποια ως πράξη που έχει γίνει. Συκοφαντία όμως είναι, όταν ένας άνδρας, αφού διαδώσει μια κατηγορία σε όλες τις συγκεντρώσεις, κατηγορεί κάποιον ενώπιον των πολλών και ενώπιον της Βουλής.  Και στη φήμη θυσιάζουμε δημοσίως, όπως (θυσιάζουμε) για τον θεό, τους συκοφάντες, όμως, δημοσίως τους καταγγέλλουμε ως κακούργους. Μη, λοιπόν, βάζεις μαζί στο ίδιο τα ωραιότατα με τα πιο επαίσχυντα. 

Αἰσχίνης ο Σωκρατικός, Ἀλκιβιάδης, απόσπ. 1

Αἰσχίνης ο Σωκρατικός, Ἀλκιβιάδης, απόσπ. 1

1. Σκέψου, λοιπόν, τον τόπο απ’ όπου ανατέλλει και όπου δύει ο ήλιος». «Ναι, δεν είναι δύσκολο να ξέρει κανείς κάτι τέτοιο, Σωκράτη», είπε.
«Σκέφθηκες, λοιπόν, ποτέ πως όλο αυτό το μέρος της γης, που λέγεται Ασία, που έχει τόση έκταση, όση πιάνει το ταξίδι του ήλιου, το εξουσιάζει ένας και μόνο άνθρωπος;»
«Βέβαια», είπε, «ο Μέγας Βασιλεύς».
«Γνωρίζεις, λοιπόν, ότι εκείνος εξεστράτευσε εδώ και εναντίον των Λακεδαιμονίων, επειδή νόμιζε ότι, εάν υποτάξει αυτές τις δύο πόλεις, εύκολα βέβαια οι υπόλοιποι Έλληνες θα γίνουν υπήκοοί του και προξένησε τόσο φόβο στους Αθηναίους, ώστε, αφού εγκατέλειψαν τη χώρα, κατέφυγαν στη Σαλαμίνα».

Ανδοκίδης, Περί της προς Λακεδαιμονίους ειρήνης, 13-14

Ανδοκίδης, Περί της προς Λακεδαιμονίους ειρήνης, 13-14

Γ1. Ας εξετάσουμε πρώτα, Αθηναίοι, γιατί και για ποιο σκοπό να πολεμήσουμε. Νομίζω, λοιπόν, ότι όλοι οι άνθρωποι θα ομολογούσαν ότι πρέπει να πολεμούν για αυτά, ή δηλαδή γιατί αδικούνται ή γιατί βοηθούν τους αδικημένους.  Εμείς, λοιπόν, οι ίδιοι αδικούμασταν και βοηθούσαμε τους Βοιωτούς, που αδικούνταν. Εάν, λοιπόν, αυτό διαβεβαιώνεται από τους Λακεδαιμόνιους, να μην αδικούμαστε πλέον και οι Βοιωτοί έχουν αποφασίσει να κάνουν την ειρήνη, αφού άφησαν τον Ορχομενό αυτόνομο, για ποιο λόγο να πολεμήσουμε; Για να είναι η πόλη μας ελεύθερη; Αλλά αυτή η ελευθερία υπάρχει σ’ αυτήν. Μήπως για να γίνουν τείχη σ’ εμάς; Υπάρχουν και αυτά από την ειρήνη.

Αντιφών, Περί του χορευτού, 25

Αντιφών, Περὶ τοῦ χορευτοῦ, 25

Γ1. Γνωρίζετε καλά, άνδρες, ότι αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι εξαναγκασμοί ανάμεσα στους ανθρώπους και ότι ο πιο σαφής και ο πιο πλέον αξιόπιστος έλεγχος του δικαίου μπορεί να γίνει στις περιπτώσεις που υπάρχουν πολλοί ελεύθεροι πολίτες που γνωρίζουν (τα πράγματα) και (στις περιπτώσεις που υπάρχουν) δούλοι και είναι δυνατόν να αναγκάσει (κάποιος) τους ελεύθερους (να πουν την αλήθεια) με όρκους και με τον λόγο της τιμής τους, που είναι τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα πράγματα για τους ελεύθερους, και είναι δυνατόν (να αναγκάσει) τους δούλους με άλλα μέσα εξαναγκασμού, που, αν και πρόκειται να θανατωθούν (από τον κύριό τους), επειδή είπαν την αλήθεια, αναγκάζονται παρόλα αυτά να πουν την αλήθεια. Γιατί, στον καθένα η ανάγκη της παρούσης στιγμής είναι ισχυρότερη από αυτή του μέλλοντος.

Δημοσθένης, [Φιλίππου] Επιστολή, 18-19

Δημοσθένης, [Φιλίππου] Επιστολή, 18-19

Γ1. Από όλα μου φαίνεται ότι είναι το πιο παράλογο, διότι, ενώ εγώ έστειλα πρέσβεις από όλη τη συμμαχία, για να είναι μάρτυρες, και ενώ ήθελα να κάνω μια δίκαιη συμφωνία με εσάς για χάρη των Ελλήνων, ούτε δεχθήκατε τις διαπραγματεύσεις για αυτά από τους πρέσβεις, ενώ ήταν δυνατόν εσείς ή να απαλλάξετε από τους κινδύνους όσους υποπτεύονταν κάτι κακό από εμένα ή φανερά να κρίνετε ότι εγώ είμαι ο χειρότερος από όλους. Αυτά συνέφεραν μεν τον λαό, αλλά δεν συνέφεραν τους ρήτορες (πολιτικούς). Γιατί οι έμπειροι της πολιτείας σας ισχυρίζονται ότι η ειρήνη είναι γι’ αυτούς πόλεμος και ο πόλεμος είανι ειρήνη.

Δημοσθένης, Κατ’ Αριστοκράτους, 209-210

Δημοσθένης, Κατ’ Αριστοκράτους, 209-210

Γ1. Και τώρα αυτοί που διαχειρίζονται τις κοινές υποθέσεις της πόλεως από φτωχοί έχουν γίνει πλούσιοι και έχουν εξασφαλίσει αρκετή τροφή για πολύ χρόνο. Σε σας, όμως, δεν υπάρχουν στην κοινοπραξία εφόδια ούτε για μια μέρα. Ταυτόχρονα, όμως, κάτι πρέπει να κάνετε και δεν ξέρετε από πού να το εξασφαλίσετε. Γιατί, τότε ο λαός ήταν κυρίαρχος των πολιτών, τώρα όμως (είναι) υπηρέτης. Αίτιοι είναι αυτοί που προτείνουν εγγράφως τέτοιου είδους πράγματα κάνοντας εσάς να συνηθίζετε να περιφρονείτε μεν τους εαυτούς σας και να θαυμάζετε από την άλλη πλευρά έναν ή και δύο ανθρώπους. Έπειτα αυτοί κληρονομούν τη δική σας δόξα και τα αγαθά. Εσείς, όμως, δεν απολαμβάνετε τίποτε, αλλά είστε μάρτυρες των αγαθών που απολαμβάνουν άλλοι χωρίς να έχετε συμμετοχή σε τίποτε άλλο παρά στην εξαπάτησή σας.

Δημοσθένης, Προς Ναυσίμαχον και Ξενοπείθην, 19-20

Δημοσθένης, Προς Ναυσίμαχον και Ξενοπείθην, 19-20

Γ1.  Ακούω, λοιπόν, ότι αυτοί θα αποφύγουν τα δίκαια σχετικά με τις υποθέσεις της πόλεως και τους νόμους και ότι έχουν προετοιμαστεί να πουν ότι πολλή περιουσία αφέθηκε σ’ αυτούς και τη στερήθηκαν και ότι θα χρησιμοποιήσουν το μέγεθος αυτής ως απόδειξη των δικών, τις οποίες από την αρχή έκαναν και την ορφάνια θα θρηνήσουν και θα αναφερθούν διεξοδικά στην επιτροπεία. Και είναι αυτά και τέτοια, στα οποία έχουν εμπιστοσύνη και με τα οποία νομίζουν ότι θα σας εξαπατήσουν. Εγώ, όμως, το μέγεθος των υποθέσεων που εκδικάστηκαν θεωρώ μεγαλύτερη απόδειξη για μας ότι είναι πως συκοφαντήθηκε ο πατέρας παρά ότι τους στέρησε πολλά.

Δημοσθένης, Προς Σπουδίαν, 23-24

Δημοσθένης, Προς Σπουδίαν, 23-24

Γ1. Θα ήταν βέβαια αυτό φοβερό, δικαστές, εάν θα είναι δυνατόν τώρα να υποστηρίζουν τα αντίθετα με αυτά που έχουν συμφωνηθεί από αυτούς τους ίδιους και εσείς να μην έχετε καμία απόδειξη, διότι όλοι οι άνθρωποι συνηθίζουμε να μην σωπαίνουμε σε αυτά που δεν είναι ούτε αληθή ούτε δίκαια, αλλά αμέσως να διαμαρτυρόμαστε. Αν όμως δεν κάνουν αυτά, αν μετά αρχίσουν τις δίκες, θα φανούν ότι είναι φαύλοι και συκοφάντες. Αυτά, λοιπόν, ο Σπουδίας δεν τα γνωρίζει λιγότερο από εμένα, αλλά νομίζω και ακριβέστερα (τα γνωρίζει), όσο πιο συχνά έρχεται προς τα εδώ και δεν ντρέπεται να λέει σε όλους αντίθετα με όλα όσα έχουν γίνει από αυτόν. Ωστόσο, πολλές φορές εσείς αν διαπιστώνετε μία μόνον σκευωρία, αυτή χρησιμοποιείτε ως απόδειξη και για τις άλλες κατηγορίες.

Δημοσθένης, Κατά Μειδίου, 169-170

Δημοσθένης, Κατά Μειδίου, 169-170

Γ1. Γιατί εγώ ξέρω ότι πολλοί έχουν κάνει πολλά και καλά σε σας, όχι σύμφωνα με τις δημόσιες εισφορές του Μειδία, άλλοι επειδή έχουν νικήσει σε ναυμαχίες, άλλοι επειδή έχουν καταλάβει πόλεις, άλλοι επειδή έστησαν πολλά και καλά τρόπαια για την πόλη. Σε κανέναν όμως απ’ αυτούς ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχετε δώσει το προνόμιο αυτό, ούτε είναι δυνατόν να δώσετε, δηλαδή να επιτρέπεται στον καθένα απ’ αυτούς να προσβάλει τους προσωπικούς του εχθρούς, όποτε θέλει και με όποιον τρόπο μπορεί. Γιατί (δεν έχετε δώσει) ούτε στον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα. Σε αυτούς έχουν παραχωρηθεί μέγιστα προνόμια από εσάς και για πολύ σημαντικούς λόγους. Ούτε θα μπορούσατε να ανεχτείτε, αν κάποιος προσέθετε στη στήλη «να επιτρέπεται σ’ αυτούς και να προσβάλουν όποιον θέλουν».

Δίων Χρυσόστομος, Λόγος VIII: Διογένης ἢ περὶ ἀρετῆς, 28

Δίων Χρυσόστομος, Λόγος VIII: Διογένης ἢ περὶ ἀρετῆς, 28

Γ1. Για τον Πέλοπα έλεγαν ότι είχε έναν ώμο από ελεφαντόδοντο, σαν να υπήρχε κάποια ωφέλεια σ’ έναν άνθρωπο που έχει ένα χέρι χρυσό ή από ελεφαντόδοντο ή τα μάτια από διαμάντι ή σμαράγδι. Την ψυχή του, όμως, δεν γνώριζαν τι είδους είναι. Τον Ηρακλή, όμως, τον ευσπλαχνίζονταν, που κοπίαζε και αγωνιζόταν και έλεγαν ότι είναι ο πιο ταλαίπωρος από όλους. Γι’ αυτό αποκαλούν άθλους τους κόπους και τα έργα του, επειδή κατά τη γνώμη τους η επίπονη ζωή είναι άθλια. Όταν, όμως, πέθανε, όλοι τον τιμούν υπερβολικά και τον θεωρούν θεό και ισχυρίζονται ότι κατοικεί μαζί με την Ήβη και όλοι προσεύχονται σ’ αυτόν, ο οποίος υπέστη εξαθλίωση εξαιρετικά μεγάλη σε άθλους. (Αυτοί προσεύχονται) να μην γίνουν οι ίδιοι άθλιοι.  

Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, ΙΒ΄, 53, 1-2

Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, ΙΒ΄, 53, 1-2

Γ1. Κατά τη διάρκεια αυτών στη Σικελία οι Λεοντίνοι, που ήταν άποικοι των Χαλκιδέων, (που ήταν) συγγενείς των Αθηναίων, έτυχε να εφίστανται πόλεμο από τους Συρακόσιους. Επειδή, λοιπόν,  πιέζονταν από τον πόλεμο και εξ αιτίας της υπεροχής των Συρακοσίων και επειδή κινδύνευαν να κυριευτούν ολοκληρωτικά, έστειλαν πρέσβεις στην Αθήνα αξιώνοντας να βοηθήσουν οι δημοκρατικοί το συντομότερο και να σώσουν την πόλη τους από τους κινδύνους. Στους απεσταλμένους  αρχιπρεσβευτής ήταν ο Γοργίας ο ρήτορας, ο οποίος υπερείχε στη ρητορική ικανότητα απ’ όλους τους ομοτέχνους του. Αυτός πρώτος ανακάλυψε τις ρητορικές τέχνες και τόσο πολύ ξεπέρασε τους άλλους στη τέχνη της σοφιστείας, ώστε να παίρνει μισθό από τους μαθητές εκατό μνες.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Α΄, 15, 1-2

 Θουκυδίδης, Ιστοριών, Α΄, 15, 1-2

Γ1. Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα με τις ναυτικές δυνάμεις των Ελλήνων, όσα έγιναν τον παλαιότερο καιρό και αργότερα. Ωστόσο, πολύ μεγάλη δύναμη απέκτησαν όσοι έστρεψαν την προσοχή τους στο ναυτικό και με την αύξηση των εσόδων και με την κυριαρχία επάνω στους άλλους. Γιατί κάνοντας επιδρομές στα νησιά τα υποδούλωναν, ιδιαίτερα, όσοι δεν είχαν αρκετή γη. Πόλεμος, όμως, στην ξηρά τέτοιος, ώστε να αναδειχθεί από αυτόν σημαντική στρατιωτική δύναμη, δεν έγινε κανένας. Όσοι έγιναν ήταν ανάμεσα σε γείτονες. Και εκστρατείες σε ξένες περιοχές, πολύ μακρινές από τον τόπο τους, για να υποτάξουν άλλους, δεν επιχειρούσαν οι Έλληνες. Δεν προσχωρούσαν στις ισχυρότερες πόλεις ως υπήκοοί τους ούτε πάλι οι ίδιοι, ενωμένοι ως ίσοι, επιχειρούσαν κοινές εκστρατείες.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Β΄, 54

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Β΄, 54

Γ1. Οι Αθηναίοι, επειδή είχαν πέσει σε τέτοια συμφορά, ταλαιπωρούνταν, επειδή πέθαιναν άνθρωποι μέσα (στην πόλη) και επειδή η γη έξω καταστρεφόταν. Και μέσα στα βάσανά τους, όπως ήταν φυσικό, θυμήθηκαν και αυτόν εδώ το στίχο, που έλεγαν οι γεροντότεροι ότι τραγουδιόταν παλαιότερα: «Θα έρθει πόλεμος Δωρικός, και μαζί με αυτόν λοιμός». Και υπήρξε διαφωνία μεταξύ των ανθρώπων ότι στο στίχο δε γινόταν λόγος από τους παλαιούς για λοιμό, αλλά για λιμό (πείνα), και υπερίσχυσε η γνώμη, όπως ήταν φυσικό σύμφωνα με την παρούσα κατάσταση, ότι είχε ειπωθεί λοιμός. Γιατί οι άνθρωποι θυμούνταν ανάλογα με αυτά που πάθαιναν. Νομίζω όμως πως αν, βέβαια, έρθει κάποτε άλλος Δωρικός πόλεμος μετά από αυτόν και τύχει να πέσει λιμός (πείνα), έτσι θα τον τραγουδήσουν (δηλαδή λιμό), όπως είναι φυσικό.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Β΄, 63, 1-3

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Β΄, 63, 1-3

Γ.1  Οφείλετε, άλλωστε, να στηρίξετε την εξέχουσα  θέση, στην οποία ανήλθε η πόλη ως εκ της ηγεμονίας της και για την οποία πάντες υπερηφανεύεστε, και να μην αποφεύγετε τα βάρη αυτής. Διαφορετικά μήτε τις τιμές να επιδιώκετε. Ούτε πρέπει να νομίσετε ότι αγωνίζεσθε υπέρ ενός μόνον πράγματος, να μη γίνετε δηλαδή υποτελείς αντί ελευθέρων, αλλά και περί διατηρήσεως ή στερήσεως της ηγεμονίας, και κατά του κινδύνου του μίσους, στο οποίον σας έχει εκθέσει η άσκηση αυτής. Της ηγεμονίας, όμως, αυτής δεν είναι πλέον καιρός να παραιτηθείτε, εάν κάποιος ενεργεί με γενναιότητα προτείνοντας αυτό εδώ από φόβο και διστακτικότητα. Ήδη έχετε την ηγεμονία σας ως τυραννίδα, την οποία φαίνεται μεν ότι είναι άδικο να λάβει κανείς και επικίνδυνο να αφήσει. Πολύ γρήγορα τέτοιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταστρέψουν την πολιτεία τους, αν έπειθαν κι άλλους και αν κάπου αλλού ίδρυαν κράτος αυτόνομο.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Β΄, 89, 8

Γ1. Τη ναυμαχία δεν θα κάνω μέσα στον κόλπο με τη θέλησή μου ούτε θα μπω σε αυτόν. Γιατί, βλέπω ότι, απέναντι σε πολλά πλοία χωρίς ειδικούς, τα λίγα πλοία και με καλύτερα πληρώματα ο στενός χώρος δεν τα συμφέρει. Γιατί, δεν θα μπορούσε κάποιος να πλεύσει εναντίον, όπως πρέπει με έμβολο, αν δεν βλέπει τους αντιπάλους από μακριά ούτε να αποχωρήσει στην κατάλληλη περίσταση, όταν πιέζεται.. Και δεν μπορεί να κάνει διασπάσεις και επαναστροφές, αυτές ακριβώς που μπορούν να κάνουν πλοία πιο ευκίνητα. Θα ήταν, λοιπόν, αναγκαίο η ναυμαχία να γίνει πεζομαχία.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Ε΄, 115

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Ε΄, 115

Γ. Το ίδιο χρονικό διάστημα οι Αργείοι αφού εισέβαλαν στη χώρα των Φλειασίων και αφού έπεσαν σε ενέδρα που έστησαν οι Φλειάσιοι και οι δικοί τους εξόριστοι, σκοτώθηκαν περίπου ογδόντα. Και οι Αθηναίοι, εξορμώντας από την Πύλο, πήραν πολλά λάφυρα από τους Λακεδαιμονίους. Οι Λακεδαιμόνιοι, όμως, εξ αιτίας αυτού  δεν διέλυσαν τη συνθήκη ειρήνης και δεν έκαναν πόλεμο μ’ αυτούς (τους Αθηναίους). Διακήρυξαν όμως ότι, όποιος από αυτούς (τους Λακεδαιμονίους) θέλει, μπορεί να ληστεύει τους Αθηναίους. Οι Κορίνθιοι προχώρησαν σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Αθηναίων, εξαιτίας κάποιων δικών τους διαφορών. Οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι παρέμεναν άπρακτοι. Οι Μήλιοι, αφού επιτέθηκαν νύχτα, κυρίεψαν το τμήμα του περιτειχίσματος των Αθηναίων, όπου βρίσκονταν η αγορά τους και σκότωσαν κάποιους από αυτούς και, αφού κουβάλησαν και από εκεί και τρόφιμα και όσο περισσότερα άλλα χρήσιμα πράγματα μπορούσαν, επέστρεψαν και έμειναν ήσυχοι.

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Ζ΄, 28

Θουκυδίδης, Ιστοριών Ζ΄, 28

Γ1. Δεν καταγγέλθηκε, λοιπόν, τίποτα για τις Ερμές από κάποιους μετοίκους και δούλους, αλλά κάποιοι ακρωτηριασμοί άλλων αγαλμάτων πριν, που είχαν γίνει από νεότερους για αστείο και σε κατάσταση μέθης και ταυτόχρονα ότι τελούνταν μυστήρια μέσα σε σπίτια με σκοπό τη γελοιοποίησή τους. Γι’ αυτά κατηγορούσαν και τον Αλκιβιάδη. Και αυτά, αφού τα θεωρούσαν αφορμή όσοι μισούσαν πάρα πολύ τον Αλκιβιάδη, επειδή τους εμπόδιζε να πάρουν οι ίδιοι με σιγουριά την αρχηγία των δημοκρατικών, και αφού νόμισαν ότι, αν τον εξορίσουν, θα μπορούσαν να είναι οι ίδιοι πρώτοι, τα μεγαλοποιούσαν και φώναζαν ότι, τάχα, έγινε και η τέλεση των μυστηρίων και ο ακρωτηριασμός των Ερμών με σκοπό την κατάλυση της δημοκρατίας και ότι, τάχα, τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε χωρίς τη συμφωνία εκείνου, προσθέτοντας κατ’ επιλογήν ως τεκμήρια και άλλες δικές του αντιδημοκρατικές παρεκτροπές, που έκανε στις καθημερινές ασχολίες του.
   

Θουκυδίδης, Ιστοριών, Ζ΄, 61

 Θουκυδίδης, Ιστοριών, VII, 61

Γ1. Άνδρες στρατιώτες από τους Αθηναίους και τους άλλους συμμάχους, ο αγώνας που πρόκειται (να γίνει) θα είναι κοινός για όλους μας, για τη σωτηρία και για την πατρίδα του καθενός, περισσότερο μάλιστα απ’ όσο είναι για τους εχθρούς. Γιατί, αν νικήσουμε τώρα στη θάλασσα, μπορεί ο καθένας να ξαναδεί την πατρίδα του, όπου αυτή βρίσκεται. Πρέπει, όμως, να μη χάνετε το θάρρος σας ούτε να παθαίνετε ό,τι παθαίνουν οι πιο άπειροι από τους ανθρώπους, που, όταν χάσουν τις (πρώτες) μάχες, έχουν για πάντα τον φόβο πως θα πάθουν ξανά τις ίδιες συμφορές. Αλλά και όσοι από τους Αθηναίους βρίσκεστε εδώ, όντας έμπειροι σε πολλούς πολέμους και όσοι από τους συμμάχους, που συμμετέχετε πάντοτε μαζί μας στις εκστρατείες, θυμηθείτε τα απρόοπτα στους πολέμους.

Ισοκράτης, Αιγινητικός, 10

Ισοκράτης, Αιγινητικός, 10

Γ1. Εγώ κι ο Θρασύλοχος, αφού παραλάβαμε τόσο μεγάλη φιλία από τους πατέρες, όση λίγο πρωτύτερα διηγήθηκα, την κάναμε ακόμα μεγαλύτερη από αυτήν που υπήρχε. Όσο, δηλαδή, ήμασταν παιδιά, δίναμε μεγαλύτερη σημασία σ’ εμάς τους ίδιους παρά στα αδέλφια µας και ούτε θυσία ούτε αποστολή ούτε καμία άλλη γιορτή κάναμε ο ένας χωρίς τον άλλο. Όταν, λοιπόν, γίναμε άνδρες, ποτέ μέχρι τώρα δεν κάναμε τίποτα που να είναι ενάντια σε εμάς τους ίδιους, αλλά και στις ιδιωτικές υποθέσεις μας συμμετείχαμε και στα πολιτικά πράγματα διεκείμεθα µε τον ίδιο τρόπο και είχαμε φίλους και φιλοξενούμενους τους ίδιους.