Λάθη που ακούγονται και ... γράφονται


Δηλώσεις Κ. Ζουράρι και κίνδυνος απώλειας της ελληνικής γλώσσας.

Ο Υφυπουργός Παιδείας Κ. Ζουράρις δήλωσε στις 14-12-2016 για τη γλώσσα: «Επί 3.000 χρόνια κερδίζουμε και χάνουμε νησιά, το θέμα είναι να μην χάσουμε τη γλώσσα μας». Με αφορμή αυτή τη δήλωση αναδημοσιεύουμε ένα δικό μας άρθρο, που επισημαίνει ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο. Βέβαια, καλό θα ήταν να μην χάσουμε ούτε τη γλώσσα, ούτε και κανένα νησί. Το δίλημμα είναι πλαστό και δεν γνωρίζω πού στοχεύει μια τέτοια δήλωση. Απώλεια είτε του ενός είτε της άλλης θα είναι η ύψιστη ντροπή για όλους και πρωτίστως για τους διαχειριστές της εξουσίας, δηλαδή για τους πολιτικούς.  


Γλωσσομιγάδες Έλληνες ή ελληνόγλωσσοι Έλληνες;

Όταν ο Δημήτριος Βυζάντιος, το 19ο αιώνα, έγραφε το έργο του «Βαβυλωνία»1 για να κατακρίνει τη χρήση τοπικών ιδιωματισμών και την ανάμειξη ξενικών λέξεων με τις ελληνικές, προσπαθώντας με τρόπο γλαφυρό να τονίσει την ανάγκη κοινού και σταθερού γλωσσικού κώδικα επικοινωνίας των μελών της ελληνικής κοινωνίας, δεν υποπτεύονταν ότι οι αμέσως επόμενοι απόγονοί του θα τον ακύρωναν και θα τον διέψευδαν στο μεγάλο όνειρό του: Οι Έλληνες επιτέλους, μετά την ανεξαρτησία τους, να μιλούν τη γλώσσα τους, την ελληνική.

Διδασκαλία της λειτουργικής χρήσης της γλώσσας

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.
ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ

Του Αγαθοκλή Χαραλαμπόπουλου
                                             
ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η διδακτική πρόταση που ακολουθεί αποτελεί ένα δείγμα εφαρμογής του προγράμματος «Διδασκαλία της λειτουργικής χρήσης της γλώσσας» των Α. Χαραλαμπόπουλου και Σ. Χατζησαββίδη (1997).
Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Διδασκαλία της λειτουργικής χρήσης της γλώσσας», σκοπός της γλωσσικής διδασκαλίας είναι:

Γεωπολιτικός έστορας


Γλώσσα και Έθνος στη Νεότερη Ελλάδα, Α. Λιάκος


 Γράφει ο: Αντώνης Λιάκος

«Στην ελληνική περίπτωση είναι θεμιτό να κάνουμε λόγο για γλωσσική συνείδηση που προηγείται της εθνικής, χωρίς η δεύτερη να προκύπτει αυτονόητα από την πρώτη. Π.χ. οι Φαναριώτες και έργο τους στη Βλαχία ...[άλλωστε] δεν υπάρχει έτοιμη και από τα πριν συνταγή για τη σχέση γλωσσικής και εθνικής συνείδησης».
Έλλη Σκοπετέα (2002, 31, 32)

Γραμματική και Σχολική Παιδεία



Eιρήνη Φιλιππάκη -Warburton

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο τίτλος του άρθρου αυτού είναι εσκεμμένα γενικός, γιατί σκοπός μου είναι να συμπεριλάβω μέσα σε αυτό το κείμενο δυο επιμέρους ερωτήματα, ένα πιο συγκεκριμένο και ένα πιο γενικό. Το πιο συγκεκριμένο ερώτημα και αυτό που έρχεται αμέσως στο μυαλό μας, όταν μιλούμε για γραμματική αφορά τη συνεισφορά της ως προς την εκμάθηση μιας γλώσσας. Δηλαδή, όταν διδασκόμαστε τη γραμματική μιας γλώσσας, μαθαίνουμε τη γλώσσα αυτή καλύτερα, γρηγορότερα και πιο αποτελεσματικά;

Διεύρυνση της Νέας Ελληνικής στο Γυμνάσιο και Λύκειο, Στ. Κακαράκη

Αντιπρόταση στην κατάργηση της από το πρωτότυπο Αρχαίας Ελληνικής και διεύρυνση της Νέας Ελληνικής στο Γυμνάσιο και Λύκειο

Γράφει η: Σταυρούλα Κακαράκη, Φιλόλογος

Σε μια νέα γλωσσική διαμάχη φαίνεται να εξελίσσεται η αντιμετώπιση των προτάσεων της Επιτροπής  Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία. Η αίσθηση ευθύνης  για το έργο που επιτελώ ως Φιλόλογος επί  εικοσιτέσσερα συναπτά έτη, διδάσκοντας με αγάπη και σεβασμό την αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα και αξιοποιώντας παραδοσιακές αλλά και σύγχρονες διδακτικές μεθόδους, καθώς και η ασίγαστη αγωνία να κινητοποιώ το ενδιαφέρον των μαθητών μου, υπαγορεύουν την ανάγκη να εκφραστώ δημόσια και να πάρω θέση στη «διελκυστίνδα» της αντιπαράθεσης.

Έκθεση, δύναμη εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης!


 Γράφει ο: Νίκος Τσούλιας

Θεωρώ ότι ο ρόλος της Έκθεσης στην εκπαίδευση είναι εκ της καταστατικής της σύστασης βαθιά μεταρρυθμιστικός και επαναστατικός. Η Έκθεση μπορεί να αποτελέσει τη ναυαρχίδα για έναν συνολικότερο προοδευτικό μετασχηματισμό του σχολικού μας οικοσυστήματος. Δεν αποτελεί ένα μάθημα όπως τα άλλα που έχουν ένα γνωστικό πεδίο και μια συγκεκριμένη και άκρως παραδοσιακή και εν πολλοίς εξαντλημένη διαδικασία εκμάθησης. Δεν έχει ως βάση αναφοράς το τυποποιημένο σχολικό πρόγραμμα αλλά τον ίδιο το μαθητή και εξ αυτού του στοιχείου εμπεριέχει ένα απόλυτα δημιουργικό περιεχόμενο, το οποίο όμως δεν το ενισχύουμε σύμφωνα με τη δυναμική του.

Ένας Νιγηριανός μιλά για την ελληνική γλώσσα και την Ελλάδα


Η συνέντευξη του έμπρακτα φιλέλληνα, Νιγηριανού συγγραφέα και εκδότη ελληνικών βιβλίων στην Νέα Υόρκη στον Κίμωνα Γεωργακάκη με πολλά μηνύματα σε σχέση με τον Ελληνισμό του σήμερα…

Ζηλεύω τους Φιλολόγους …

Ζηλεύω τους φιλολόγους…
(Γραμμένο από έναν ... Βιολόγο!)

Γράφει: Ο Νίκος Τσούλιας

Ζηλεύω τους φιλόλογους, όχι γενικά και αόριστα, γιατί είναι ο «κορμός» του εκπαιδευτικού επαγγέλματος, αλλά γιατί το όλο πεδίο της διδασκαλίας των είναι αξιοζήλευτο και θαυμαστό, γιατί έχουν περισσότερες παιδαγωγικές ευκαιρίες μέσα στη σχολική αίθουσα από κάθε άλλη ειδικότητα εκπαιδευτικών.

Η γλώσσα του μέλλοντος και το μέλλον της γλώσσας, Σ. Ι. Καργάκος


Γράφει ο: Σαράντος Ι. Καργάκος

Είχα την τιμή της συμμετοχής σε ένα διήμερο εκπαιδευτικό συνέδριο στη Θεσσαλονίκη, που οργάνωσαν τα φιλοπρόοδα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, σε συνεργασία με τα επίσης φιλοπρόοδα βιβλιοπωλεία «Ιανός» κι είχα τη χαρά να πω πολλά και να ακούσω πιο πολλά.

Η γλωσσική διδασκαλία ως έκθεση - έκφραση

H Γλωσσική Διδασκαλία
Έκφραση - Έκθεση

Γράφουν οι: Δρ. Ελένη Τρεμετουσιώτη-Λοΐζου και ΜΑ Μαριλένας Λοΐζου

Το σχολείο, μεταξύ άλλων, αποσκοπεί και στην καλλιέργεια της ικανότητας των μαθητών τόσο στον προφορικό, όσο και στο γραπτό λόγο. Η γλωσσική ικανότητα των μαθητών καλλιεργείται όχι μόνο με το γλωσσικό μάθημα, αλλά και με το σύνολο των μαθημάτων και των διάφορων δραστηριοτήτων στις οποίες εμπλέκονται οι μαθητές.

Η δύναμη της τελείας

Η δύναμη της τελείας.

Γράφει η: Κυριακή Μπεϊόγλου

«Μάθαμε τέλος πάντων στίξη… Κι ωστόσο είναι χιλιάδες αποσιωπητικά, τ’ αστέρια κάθε βράδυ… Τι να πούμε; Πού να βάλουμε μια παύλα;…»
Γιάννης Ρίτσος

Η τελεία, το σημείο στίξης που όλοι μάθαμε από παιδιά να χρησιμοποιούμε για να ολοκληρώσουμε μια πρόταση, εξαφανίζεται ολοένα και περισσότερο από τον γραπτό λόγο του διαδικτύου.

Η μαγεία της ελληνικής γλώσσας


Η νεοελληνική γλώσσα στα Ιταλικά Σχολεία

Στα ιταλικά σχολεία η Νεοελληνική Γλώσσα !

 «Σας ανακοινώνω ότι εισάγεται η διδασκαλία της νεοελληνικής στα ιταλικά σχολεία». Με αυτή τη λιτή ανακοίνωση ο Γιάννης Κορίνθιος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας (ΟΕΚΑΙ), μας κάνει γνωστό[1] την παραπάνω θετική εξέλιξη για τον ελληνισμό.

Η προέλευση του ονόματος του χρυσού


Θεωρητικές προσεγγίσεις στη Ν Ε Λογοτεχνία Α΄ ΓΕΛ

«Θεωρητικές προσεγγίσεις στο project και την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία»[1].

Η κάθε κοινωνία καθορίζει τους εκπαιδευτικούς σκοπούς, προκειμένου να τροποποιήσει τη συμπεριφορά των ατόμων, έτσι ώστε να τους «βοηθήσει να λειτουργήσουν αποτελεσματικά μέσα στο κοινωνικό σύνολο»[2].
Οι εκπαιδευτικοί σκοποί δεν μπορεί να είναι στατικοί, αλλά ανακαθορίζονται ανάλογα με τις αλλαγές που συμβαίνουν στην:
1. Κοινωνία, τη ζωή και την εργασία
2. Στο μαθητικό πληθυσμό και
3. Στις παιδαγωγικές θεωρίες[3].

Κάποτε ο Κυνηγός, ταινία, 1ο βραβείο

Λάθη που ακούγονται και ... γράφονται!


1. α. «Κάποιος που θέλει να κυβερνήσει και να παράξει πολιτική ...»
Τοποθέτηση πολιτικού στη ΝΕΤ, 25-04-2012.
Το παράξει δεν είναι εδώ μέλλων του άγω. Είναι υποτακτική αορίστου του παράγω. Ο αόριστος είναι ήγαγον και επομένως το ορθό είναι ... να παραγάγει.

β. «Το ζώο μπορεί να παράξει 10 κιλά γάλα την ημέρα».
Από ρεπορτάζ της ΕΤ3, 22-07-2012.
Γραμματικά ορθό είναι ... να παράγει.
Η έκφραση: το ζώο (πρόβατο) παράγει γάλα, είναι λανθασμένη. Το ζώο αποδίδει γάλα, βγάζει γάλα, μας δίνει γάλα κλπ. Η παραγωγή απαιτεί έργο και λέγεται για ανθρώπους ή για ζώα που πραγματικά δουλεύουν κοπιαστικά και συστηματικά, π.χ. η μέλισσα παράγει μέλι.

γ. «Πρέπει να βιαστείτε, να παράξετε έργο...».
Από τη γραπτή ομιλία του πρωθυπουργού στο 1ο Υπουργικό Συμβούλιο, 25-09-2015.
Το ορθό: «Πρέπει να βιαστείτε, να παραγάγετε έργο...».