Για την Τοπική Ιστορία, Φ.Κ. Βώρος

Τοπικά1 και «Τοπιογραφία» για την Τοπική Ιστορία ως μέρος
της σχολικής Παιδείας

Το εγχείρημα για Τοπική Ιστορία στο Γυμνάσιο ξεκίνησε με Εγκυκλίους του ΥΠΕΠΘ το Φεβρουάριο του 19902. Από την αρχή επισημάνθηκε η ανάγκη να μη γίνεται σύγχυση ανάμεσα: σε Τοπική Ιστορία ως επιστημονική συγγραφή από κάποιον ειδικό ερευνητή για ώριμο αναγνωστικό κοινό και σε προσπάθεια ευαισθητοποίησης των παιδιών του Γυμνασίου και ενθάρρυνσής τους να προσεγγίσουν   κάποιο ή κάποια θέματα της Ιστορίας του τόπου, όπου εδρεύει το σχολείο τους.

Για το σχεδιασμό δραστηριοτήτων καινοτομίας στη διδασκαλία της Ιστορίας

Για το σχεδιασμό δραστηριοτήτων καινοτομίας στη διδασκαλία της Ιστορίας
(Θεωρητικό πλαίσιο)

Μια πρωτοβουλία για το σχεδιασμό δραστηριοτήτων καινοτομίας δεν είναι δυνατό να γίνει σε θεωρητικό κενό. Αντίθετα, προϋποθέτει ανάλυση που να αναφέρεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο(εκτενώς ή υπαινικτικά), στο σχολείο, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τα σχολικά βιβλία. τα αντικείμενα διδασκαλίας, τα διδακτικά μέσα, τους σκοπούς, τις εκπαιδευτικές τεχνικές, τις συνθήκες εργασίας, κ.ά.

Διδάσκοντας Ιστορία, Αβδελά Έφη


Ελληνική σχολική Ιστορία, Σακκά Βασιλική

Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα*
Το ίδιο και η ελληνική σχολική ιστορία

Γράφει η : Βασιλική Σακκά

Είναι γνωστές οι παθογένειες της ιστορικής εκπαίδευσης στο ελληνικό σχολείο: Η απουσία κεντρικών ιστορικών ερωτημάτων και υπόθεσης εργασίας (ιστορία - πρόβλημα προς επίλυση), η αδυναμία ένταξης του επιμέρους σε ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο, συνεπώς και αδυναμία σύλληψης της «μεγάλης εικόνας», ο εθνοκεντρισμός, ο διδακτισμός, ο φρονηματισμός, η αδυναμία πολυπρισματικής προσέγγισης ενός ιστορικού θέματος και οι στερεοτυπικές προσεγγίσεις, η απουσία ενσυναισθητικών μεθόδων, οι ομφαλοσκοπικές και εσωστρεφείς αφηγήσεις, καθώς και η ατολμία στις θεματικές επιλογές (επίμαχα και «τραυματικά» γεγονότα)1, για να αναφέρω εν συντομία μερικές, προσδιορίζουν και το έλλειμμα ιστορικού εναλφαβητισμού και ιστορικής κατανόησης των μαθητών αλλά, σε μεγάλο βαθμό, και της ελληνικής κοινωνίας.

Η διδασκαλία της σχολικής Ιστορίας, Κούζας Ιωάννης


Η θέση της ιστορίας στο σχολείο και πώς θα την αλλάξουμε


Η θέση της ιστορίας στο σχολείο και πώς θα την αλλάξουμε

                         
Γράφει η: Ελένη Αποστολίδου


Ένας βασικός ρόλος της αναδρομής στο παρελθόν και της ιστορίας είναι να χειραφετεί, διανοητικά και πολιτικά, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Αποδίδουμε σημασίες σε γεγονότα, εντοπίζουμε λόγους για τους οποίους εξελίχθηκαν τα πράγματα με συγκεκριμένους και όχι με άλλους τρόπους, ενοποιούμε σε μια αφήγηση την προσωπική μας ή άλλη πορεία, γινόμαστε «ο ιστορικός τους εαυτού μας»1. Σε ιστοριογραφικό επίπεδο, ο ιστορικός αναζητεί λύσεις σε ερωτήματα και προβλήματα που έχει θέσει εξαρχής και που αντιπροσωπεύουν τον ίδιο, την κοινωνία μέσα στην οποία ζει ή θεματικές που δεν έχουν ακόμη ερευνηθεί. Στη συνέχεια μέσα από μια εξαιρετικά σύνθετη διαδρομή συγκροτεί την υπόθεσή του για το πώς και γιατί εξελίχτηκαν τα πράγματα στο παρελθόν.

Η σχολική ιστορία πρόσφορο έδαφος για πολιτική προπαγάνδα, Αβδελά Έφη

Η σχολική ιστορία πρόσφορο έδαφος για πολιτική προπαγάνδα

Ιστοριογραφία και δημόσια ιστορία σήμερα: μια δύσκολη σχέση1

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε μια περίοδο άνθησης της ιστορίας, ακαδημαϊκής και δημόσιας. Τα ράφια των βιβλιοπωλείων είναι γεμάτα βιβλία Ελλήνων και ξένων ιστορικών, ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος περιέχει συστηματικά ιστορικά αφιερώματα, μνημεία, μαρτυρίες και επέτειοι αναφέρονται συνεχώς.

Θέσεις του Τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ για τη Σχολική Ιστορία


Οι προβληματικές όψεις της κρατικής διδασκαλίας της Ιστορίας

Οι προβληματικές όψεις της κρατικής διδασκαλίας της Ιστορίας

Γράφει ο:  Χάρης Ταμπάκης

Για άλλη μία φορά ξέσπασε διαμάχη για ζητήμα­τα της εκπαίδευσης. Τούτη τη φορά στο επίκεντρο βρέ­θηκε το μάθημα της Ιστορίας και η επιχει­ρού­με­νη αναθεώρηση του προγράμματος διδασκαλίας του στις δύο κατώτερες βαθμίδες από επιτροπή του Ιν­στι­τούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) υπό τον κα­θηγητή κ. Π. Βόγλη. Δίνεται λοι­πόν αφορμή να εκ­φρα­στεί ένας προ­βλη­μα­τι­σμός που συ­νο­δεύει ανα­πό­δραστα τον γράφοντα κατά τη δι­δα­σκα­λία του συ­γκε­κριμένου μα­θήματος στη δευτε­ρο­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση.

Πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία;

Πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία;

Γράφει ο: Άγγελος Παληκίδης

Η δημοσιοποίηση του σχεδίου Προγράμματος Σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας προκάλεσε τις συνήθεις αντιδράσεις στη δημόσια σφαίρα, αλλά ταυτόχρονα άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο με δεκάδες εκπροσώπους πανεπιστημιακών τμημάτων, σχολικούς συμβούλους και εκπαιδευτικούς φορείς. Η συντριπτική πλειονότητα των συμμετεχόντων στον διάλογο συμφώνησε με τη φιλοσοφία και τις παιδαγωγικές αρχές του σχεδίου, ενώ εξέφρασε τις ανησυχίες της για την ορθή εφαρμογή του στις σχολικές τάξεις, δεδομένου ότι σήμερα Ιστορία διδάσκουν πολλοί ανειδίκευτοι εκπαιδευτικοί. Άλλωστε, όσα «επαναστατικά» εισηγείται η Επιτροπή είναι εδώ και δεκαετίες κοινός τόπος στα εκπαιδευτικά συστήματα των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών.

Τοπική Ιστορία, Φύκαρης Ιωάννης

Τοπική Ιστορία

Σημασία- Δυνατότητες- Προοπτικές 

1. Εννοιολογικές διευκρινίσεις του όρου
 «Τοπική Ιστορία»

Όπως εξάγεται από την ανάλυση του φαινομένου της ιστορικής συνείδησης, η Ιστορία με κανέναν τρόπο δεν περιορίζεται στην πολιτική ιστορία των λαών και δεν εξαντλείται με τους πολέμους τους.

Το «χωραφάκι» της Ιστορίας


Το «χωραφάκι» της Ιστορίας

Γράφει η: Μαρία Κατσουνάκη

Ε​​​​χουμε ανάγκη την ιστορία, γιατί μας χρειάζεται η ανάπαυλα. Μια παύση για να καταλαγιάσει η συνείδησή μας, για να διατηρήσουμε τη δυνατότητα να έχουμε συνείδηση - ως έδρα όχι μόνο της σκέψης, αλλά και ενός πρακτικού λόγου που θα μας δίνει κάθε ελευθερία δράσης.