Αδίδακτο. Αισχίνης, Κατά Κτησιφώντος, 1-3

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αισχίνης, Κατά Κτησιφώντος, 1-3
Τὴν μὲν παρασκευὴν ὁρᾶτε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ τὴν παράταξιν ὅση γεγένηται, καὶ τὰς κατὰ τὴν ἀγορὰν δεήσεις, αἷς κέχρηνταί τινες ὑπὲρ τοῦ τὰ μέτρια καὶ τὰ συνήθη μὴ γίγνεσθαι ἐν τῇ πόλει: ἐγὼ δὲ πεπιστευκὼς ἥκω πρῶτον μὲν τοῖς θεοῖς, δεύτερον δὲ τοῖς νόμοις καὶ ὑμῖν, ἡγούμενος οὐδεμίαν παρασκευὴν μεῖζον ἰσχύειν παρ' ὑμῖν τῶν νόμων καὶ τῶν δικαίων.

Αδίδακτο. Αισχίνης, Κατά Κτησιφώντος, 6-8

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αισχίνης, Κατά Κτησιφώντος, 6-8


Εὖ γὰρ ἴστε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ὅτι τρεῖς εἰσὶ πολιτεῖαι παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις, τυραννὶς καὶ ὀλιγαρχία καὶ δημοκρατία, διοικοῦνται δ' αἱ μὲν τυραννίδες καὶ ὀλιγαρχίαι τοῖς τρόποις τῶν ἐφεστηκότων, αἱ δὲ πόλεις αἱ δημοκρατούμεναι τοῖς νόμοις τοῖς κειμένοις.

Αδίδακτο. Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου 27-29

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου 27-29

ἃ συνιδὼν ὁ νομοθέτης διαρῥήδην ἀπέδειξεν οὓς χρὴ δημηγορεῖν καὶ οὓς οὐ δεῖ λέγειν ἐν τῷ δήμῳ. καὶ οὐκ ἀπελαύνει ἀπὸ τοῦ βήματος, εἴ τις μὴ προγόνων ἐστὶν ἐστρατηγηκότων, οὐδέ γε εἰ τέχνην τινὰ ἐργάζεται ἐπικουρῶν τῇ ἀναγκαίᾳ τροφῇ, ἀλλὰ τούτους καὶ μάλιστα ἀσπάζεται, καὶ διὰ τοῦτο πολλάκις ἐπερωτᾷ, τίς ἀγορεύειν βούλεται.

Αδίδακτο. Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου 4-5

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αισχίνης, κατά Τιμάρχου 4 -5


ὁμολογοῦνται γὰρ τρεῖς εἶναι πολιτεῖαι παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις, τυραννὶς καὶ ὀλιγαρχία καὶ δημοκρατία· διοικοῦνται δ᾽ αἱ μὲν τυραννίδες καὶ ὀλιγαρχίαι τοῖς τρόποις τῶν ἐφεστηκότων, αἱ δὲ πόλεις αἱ δημοκρατούμεναι τοῖς νόμοις τοῖς κειμένοις.

Αδίδακτο. Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου, 177-178

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου, 177-178

ἐὰν μὲν κολάζητε τοὺς ἀδικοῦντας, ἔσονται ὑμῖν οἱ νόμοι καλοὶ καὶ κύριοι, ἐὰν δ᾽ ἀφιῆτε, καλοὶ μέν, κύριοι δ᾽ οὐκέτι. ὧν δ᾽ ἕνεκα ταῦτα λέγω, οὐκ ὀκνήσω πρὸς ὑμᾶς παῤῥησιάσασθαι. ἔσται δ᾽ ὁ λόγος ἐπὶ παραδείγματος.

Αδίδακτο. Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτονος Α, 15-17

ΚΕΙΜΕΝΟ: Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτονος Α, 15-17


ἅπας ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κἂν μεγάλην πόλιν οἰκῶσι κἂν μικράν, φύσει καὶ νόμοις διοικεῖται. Τούτων δ᾽ ἡ μὲν φύσις ἐστὶν ἄτακτον καὶ κατ᾽ ἄνδρ᾽ ἴδιον τοῦ ἔχοντος, οἱ δὲ νόμοι κοινὸν καὶ τεταγμένον καὶ ταὐτὸ πᾶσιν. Ἡ μὲν οὖν φύσις, ἂν ᾖ πονηρά, πολλάκις φαῦλα βούλεται· διόπερ τοὺς τοιούτους ἐξαμαρτάνοντας εὑρήσετε.

Αδίδακτο. Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτονος Β, 25-27

ΚΕΙΜΕΝΟ: Δημοσθένης, Κατά Αριστογείτονος Β, 25-27

οὕτω δ᾽ ἂν ἀκριβέστατα συνθεωρήσαιτε τὸ τοῖς κειμένοις νόμοις πείθεσθαι ἡλίκον ἀγαθόν ἐστιν, καὶ τὸ καταφρονεῖν καὶ τὸ μὴ πειθαρχεῖν αὐτοῖς ἡλίκον κακόν, εἰ τά τ᾽ ἐκ τῶν νόμων ἀγαθὰ χωρὶς καὶ τὰ διὰ τῆς παρανομίας συμβαίνοντα πρὸ ὀφθαλμῶν ὑμῖν αὐτοῖς ποιησάμενοι θεωρήσαιτε. Εὑρήσετε γὰρ τὴν μὲν τὰ τῆς μανίας καὶ ἀκρασίας καὶ πλεονεξίας, τοὺς δὲ τὰ τῆς φρονήσεως καὶ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἔργα διαπραττομένους.

Αδίδακτο. Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους 68-69

ΚΕΙΜΕΝΟ: Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους 68-69

ὡς τοίνυν οὐδ᾽ ἐπιτήδειον νόμον ὑμῖν οὐδὲ συμφέροντ᾽ εἰσενήνοχεν, τοῦτ᾽ ἤδη πειράσομαι νυνὶ δεικνύειν. Οἶμαι δὴ πάντας ἂν ὑμᾶς ὁμολογῆσαι, δεῖν τὸν ὀρθῶς ἔχοντα νόμον καὶ συνοίσειν μέλλοντα τῷ πλήθει πρῶτον μὲν ἁπλῶς καὶ πᾶσι γνωρίμως γεγράφθαι, καὶ μὴ τῷ μὲν εἶναι ταυτὶ περὶ αὐτοῦ νομίζειν, τῷ δὲ ταυτί. Ἔπειτ᾽ εἶναι δυνατὰς τὰς πράξεις ἃς δεῖ γίγνεσθαι διὰ τοῦ νόμου· εἰ γὰρ αὖ καλῶς μὲν ἔχοι, μὴ δυνατὸν δέ τι φράζοι, εὐχῆς, οὐ νόμου διαπράττοιτ᾽ ἂν ἔργον.

Αδίδακτο. Δημοσθένης, Κατά Φιλίππου Γ΄, 3-4

ΚΕΙΜΕΝΟ: Δημοσθένης, Κατά Φιλίππου Γ΄, 3-4

Το κείμενο αναφέρεται στα γεγονότα του 341 π. Χ. στη χερσόνησο της Θράκης (Καλλίπολης). Στη Χερσόνησο είχε σταλεί από το 343 π. Χ. ο Διοπείθης, Αθηναίος στρατηγός, προς υπεράσπιση των εκεί αποικιών της Αθήνας, τις οποίες σφετερίζονταν ο Φίλιππος. Ο Δημοσθένης στο λόγο του Περί των εν Χερρονήσω, που εκφωνήθηκε τρεις εβδομάδες νωρίτερα, είχε προτείνει την παραμονή του στρατεύματος του Διοπείθη στη Χερσόνησο.

Αδίδακτο. Δημοσθένης, Περί του Στεφάνου, 102

ΚΕΙΜΕΝΟ: Δημοσθένης, Περί του Στεφάνου, 102

 Το 337 π.Χ., λίγο μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.), ο Κτησιφών, πολιτικός φίλος του Δημοσθένη, πρότεινε να στεφανωθεί ο ρήτορας στο θέατρο του Διονύσου κατά τα Μεγάλα Διονύσια με χρυσό στεφάνι «αρετής συμπάσης ένεκα και ευνοίας της προς την πόλιν».
 Ο Αισχίνης όμως προσέβαλε αμέσως την πρόταση του Κτησιφώντος ως παράνομη.

Αδίδακτο. Θουκυδίδης, Βιβλίο ΣΤ΄, κεφ. 39, 1-2

ΚΕΙΜΕΝΟ: Θουκυδίδης, Βιβλίο ΣΤ΄, κεφ. 39, 1-2


φήσει τις δημοκρατίαν οὔτε ξυνετὸν οὔτ' ἴσον εἶναι, τοὺς δ' ἔχοντας τὰ χρήματα καὶ ἄρχειν ἄριστα βελτίστους.

Αδίδακτο. Ισοκράτης, Αρεοπαγιτικός, 25-27.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ισοκράτης, Αρεοπαγιτικός, 25-27

Ο λόγος γράφτηκε γύρω στο 354 π. Χ. Στο λόγο του αυτό ο ρήτορας γίνεται κήρυκας μιας αναδιοργάνωσης του εσωτερικού της αθηναϊκής δημοκρατίας. Προσπαθεί να εξηγήσει την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η αθηναϊκή πολιτεία. Συμβουλεύει και συνιστά την αποκατάσταση της παλιάς μορφής της δημοκρατίας (πάτριος πολιτεία, όπως λέει ο ίδιος), με το πνεύμα της δικαιοσύνης που επικρατούσε παλιά. Μιλάει ιδιαίτερα για τον ξεχωριστό ρόλο που έπαιζε ο Άρειος Πάγος, ρόλο που σύμφωνα με το ρήτορα συνίστατο στην επιτήρηση που ασκούσε αυτό το σώμα πάνω στο κράτος και στους ιδιώτες, στο ενδιαφέρον που έδειχνε για την παιδεία των νέων και τη μόρφωση. Ο Ισοκράτης τονίζει ότι η αναμόρφωση της αθηναϊκής δημοκρατίας συνίσταται κυρίως στην ηθική αναμόρφωση των πολιτών. Οραματίζεται μια ιδανική πολιτεία, όπως περίπου τη φαντάζεται και ο Πλάτωνας.

 Στο απόσπασμα που ακολουθεί αναφέρεται στην αξιοκρατική επιλογή των αρχόντων κατά το παρελθόν.

Αδίδακτο. Ισοκράτης, Περί Ειρήνης, 106-108

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ισοκράτης, Περί Ειρήνης, 106- 108

Στον Περί Ειρήνης λόγο του ο Ισοκράτης, μετά και την αρνητική για τους Αθηναίους έκβαση του Συμμαχικού Πολέμου (357-355 π. Χ.), επιχείρησε να πείσει τους συμπολίτες του να συνάψουν συνθήκη ειρήνης τόσο με τους αποστάτες συμμάχους τους όσο και με τις υπόλοιπες πόλεις, αποδεχόμενοι ακόμη και τους δυσμενείς όρους της ειρήνης του Ανταλκίδα (387 π. Χ.).

Αδίδακτο. Λυκούργος, Κατά Λεωκράτους, 16-19

ΚΕΙΜΕΝΟ: Λυκούργος, Κατά Λεωκράτους, 16-18

Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. ο Λυκούργος, ένας πλούσιος Αθηναίος, έφυγε από την πόλη και πήγε στη Ρόδο, απ’ όπου επέστρεψε το 331 π.Χ. Ο Λυκούργος του καταλογίζει την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, της λιποταξίας και της εγκατάλειψης της θέσης του.

Αδίδακτο. Λυσίας, Επιτάφιος, 17-19

ΚΕΙΜΕΝΟ: Λυσίας, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς, 17-19

πολλὰ μὲν ὑπῆρχε τοῖς ἡμετέροις προγόνοις μιᾷ γνώμῃ χρωμένοις περὶ τοῦ δικαίου διαμάχεσθαι: ἥ τε γὰρ ἀρχὴ τοῦ βίου δικαία. οὐ γάρ, ὥσπερ οἱ πολλοί, πανταχόθεν συνειλεγμένοι καὶ ἑτέρους ἐκβαλόντες τὴν ἀλλοτρίαν ᾤκησαν, ἀλλ᾽ αὐτόχθονες ὄντες τὴν αὐτὴν ἐκέκτηντο μητέρα καὶ πατρίδα.

Αδίδακτο. Λυσίας, Κατά Ερατοσθένους, 93-94

ΚΕΙΜΕΝΟ: Λυσίας, Κατά Ερατοσθένους, 93-94

 Ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε από τον ίδιο το Λυσία στο δικαστήριο της Ηλιαίας το 403 π. Χ. Ο ρήτορας κατηγορεί τον Ερατοσθένη για το φόνο του αδελφού του κατά τη διάρκεια της τυραννίας των Τριάκοντα μετά την παράδοση της Αθήνας στους Σπαρτιάτες.

Αδίδακτο. Λυσίας, Κατά των σιτοπωλών, 18-19

ΚΕΙΜΕΝΟ: Λυσίας, Κατά των σιτοπωλών, 18- 19


Η Αττική λόγω έλλειψης δημητριακών στηρίζονταν στην εισαγωγή τους για τη διατροφή του πληθυσμού της. Το σιτάρι εμπορεύονταν οι εισαγωγείς (έμποροι - εισπλέοντες) και οι κάπηλοι ή σιτοπώλαι, δηλαδή αυτοί που αγόραζαν χοντρικά το σιτάρι από τους εμπόρους και το μεταπωλούσαν στο κοινό. Σε περιόδους κρίσεως και οι δύο κατηγορίες εμπορευόμενων το σιτάρι δημιουργούσαν τεχνητή έλλειψη και ανέβαζαν τις τιμές. Η κατηγορία στο λόγο αυτό στρέφεται κατά των σιτοπωλών, δηλαδή των μεταπωλητών στο κοινό.

Αδίδακτο. Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Α΄, κεφ. 2, 62-64

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Α΄, κεφ. 2, 62-64.

ἐμοὶ μὲν δὴ Σωκράτης τοιοῦτος ὢν ἐδόκει τιμῆς ἄξιος εἶναι τῇ πόλει μᾶλλον ἢ θανάτου. καὶ κατὰ τοὺς νόμους δὲ σκοπῶν ἄν τις τοῦθ᾽ εὕροι.

Αδίδακτο. Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Α΄, κεφ. 3, 5-6

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Α΄, κεφ. 3, 5-6

διαίτῃ δὲ τήν τε ψυχὴν ἐπαίδευσε καὶ τὸ σῶμα ᾗ χρώμενος ἄν τις, εἰ μή τι δαιμόνιον εἴη, θαρραλέως καὶ ἀσφαλῶς διάγοι καὶ οὐκ ἂν ἀπορήσειε τοσαύτης δαπάνης.

Αδίδακτο. Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Βιβλίο Β΄, κεφ. 4, 1-3

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ξενοφών, Απομνημονεύματα Βιβλίο Β΄, κεφ. 4, 1-3


ἤκουσα δέ ποτε αὐτοῦ καὶ περὶ φίλων διαλεγομένου ἐξ ὧν ἔμοιγε ἐδόκει μάλιστ᾽ ἄν τις ὠφελεῖσθαι πρὸς φίλων κτῆσίν τε καὶ χρείαν.